مهمان نوازی
غلامرضا فرمانده گردان یاسین بود. تصمیم گرفتم به سنگر فرماندهی بروم و از او حالی بپرسم. بعدازظهر بود به طرف سنگر راه افتادم. وقتی به نزدیکی سنگر رسیدم متوجه شدم که غلامرضا آماده رفتن به اهواز است تا با سبزوار تماس تلفنی برقرار کند. تا چشمش به من افتاد برگشت و از رفتن منصرف شد. هر چه به او اصرار کردم که برود حتی گفتم: من هم قصد رفتن به اهواز را دارم ولی او قبول نکرد و گفت: نه، حالا که شما اینجا آمده اید بیایید و بنشینید. دلمان برای شما تنگ شده است. بیایید با هم صحبت کنیم. شما مهمان من هستید. غلامرضا حدود ۲ ساعت با کلام شیرین و برخورد خوش از من پذیرایی کرد و درد دل کرد. بعد به طرف اهواز راه افتاد.