روحیه به رزمندگان
ارتش بعثی عراق به ما پاتک زده بود و بچه ها مقداری عقب کشیده بود. برادر پروانه از راه رسید، رفت پشت خاکریز و در نزدیکترین منطقه به دشمن ایستاد و با آر پی چی به زدن تانک ها مشغول شد. این مبارزه او به تنهایی باعث شد که عراقی ها عقب نشینی کنند و بچه ها به خاکریز اولیه خود بازگشتند. غلامرضا بچه ها را در محل های خودشان مستقر کرد و چون به شب نزدیک می شدیم از آن ها خواست تا استراحت کنند که برای حمله شبانه آماده باشند و در حالی که آنها را جابجا می کرد می گفت: برادرها خسته نباشید، دستتان درد نکند ماشاالله. با اینکه کار اصلی را خودش انجام داده بود و باعث شده بود بچه ها برگردند، با این همه از آنان تشکر میکرد و به آن ها روحیه می داد.