زمزمه ذکر “الهی و ربی من لی غیرک”
بعد از نیمه شب غلامرضا را دیدم که از ساختمان سپاه بیرون می آمد و به محوطه کوچکی که در سپاه بود می رفت. سجاده اش را پهن می کرد و به نماز می ایستاد. دعای دست را که می خواند، اشک هایش، تمام صورتش را شست و شو می داد و محاسنش را خیس می کرد و قطره قطره بر زمین می ریخت. دیدن احساس او و حالت خاص و نزدیکی اش به خدا مرا به حسرت وا می داشت. این ذکر همیشه از زبانش جاری بود “الهی و ربی من لی غیرک”.