بهانه مجروحیت
یک هفته تمام با هم در فاو فعالیت می کردیم. انجام کارهای سنگین درگروه تخریب ما را خسته نمی کرد. من مجروح شدم. وقتی چشم باز کردم در بیمارستانی در اهواز بستری بودم. ساعت حدود 12 شب محمدهادی را دیدم که با همه خستگی و مسئولیت زیاد برای دیدن من آمده بود. به شوخی به او گفتم: دیدی محمدهادی، طاقت دوری مرا نداری. تو آن طور که نشان می دهی سر سخت نیستی و نگران ما شدی. او در پاسخ گفت: نه، آمده ام، ببینم، که اگر طوری نیستی شما را برگردانم که مبادا به بهانه مجروحیت از جنگ فرار کنید. همان شب به دلیل بهبود نسبی با هم به منطقه برگشتیم.