این همان نمازی است که نصیب هر کس نمی شود
شوق به عبادت در عبدالله وصف ناپذیر بود. نیمه های شب بر می خاست و وضو می گرفت و به نماز می ایستاد و چنان به راز و نیاز می پرداخت که جز خدا هیچ نمی دید. یکبار از او پرسیدم: حاجی! این نمازی که شما در نیمه های شب می خوانید و مدتهای طولانی سرپا می ایستید چه نمازی است؟ در حالی که لبخندی بر لب داشت گفت: این همان نمازی است که نصیب هر کس نمی شود.