تشخیص

یکی از دوستان مهدی می گفت: شب جمعه بود، ناگهان متوجه شدیم که یزدی نیست. او که تا چند لحظه پیش همین جا بود، حالا کجا غیبش زده بود؟
مقداری به دنبال او گشتیم. من در تاریکی به تنهایی راه افتادم، منطقه خیلی تاریک بود و چون ممکن بود در دید دشمن باشم، سینه خیز پیش می رفتم. سنگر نیمه کنده ای را از دور تشخیص دادم که کسی در آنجا نشسته بود و مناجات می کرد. خوب گوش دادم کسی گریه می کرد، ولی قدرت تشخیص کلمات را نداشتم. فاصله ام خیلی با او زیاد بود. تصمیم گرفتم کمی جلوتر بروم که کسی مرا با اسم صدا کرد. باورم نمی شد شاید معجزه بود. صدا صدای مهدی بود. در این تاریکی چطور از این فاصله مرا که به زمین چسبیده بودم شناخت و بدون اشتباه اسم مرا به زبان آورد. او گفت: ناراحت نشو برو من می آیم ساکت شدم و بدون هیچ اعتراضی برگشتم.