فرازی از وصیت نامه شهید غلام رضا پروانه : خداوندا ! می خواهم غریب شهید شوم و از خدا می خواهم که شهید بی کفن باشم و می خواهم که در این بیابان بمانم…
غلامرضا چهره ای آرام، متین و معصوم داشت که هرگاه دلتنگ می شد و به گفته خودش دلتنگی غریب به سراغش می آمد قرآن می خواند و در حین قرآن خواندن گونه هایش را با اشک چشم شستشو می داد.