درایت
محمدهادی بسیار خونسرد بود هم در موقع عمل و هم در موقع تصمیم گیری. درگیری سختی صورت گرفته بود. عراقی ها جلو می آمدند و با تمام امکانات و تسلیحات مجهز خاکریزی های ما را زیر هدف خود قرار داده بودند. ما برای دفاع و مبارزه به هر دری می زدیم و تمام مهمات خود را از دست داده بودیم. محمدهادی به ما گفت: عقب بروید و پشت خاکریز بمانید. ما همه به عفب برگشتیم. به یکباره بچه ها محمدهادی را دیده بودند که در آخرین لحظات زیر رگبار گلوله و آتش جنازه شهید نیک نفس را به دوش گرفته و با خونسردی و درایت کامل به کنار خاکریز رسانده بود. روی جنازه پتو کشیده بود، تا بچه ها شهید را نبینند و روحیه شان را از دست ندهند.