یادگاری قرآن کوچک
حسین همیشه قرآن کوچکی را به همراه داشت و در هر فرصتی که پیش می آمد قرآن را باز می کرد و با زیبایی خاصی آن را تلاوت می کرد. سعی می کرد معنای تمام کلمات را بفهمد و به عمق مطالب نوشته شده دست یابد. او اوقات بیکاری اش را با خواندن قرآن معنا می بخشید. یک بار از او سوال کردم: این قرآن را کی ول می کنی؟ او گفت: به هر حال ما که نمی توانیم، مگر قرآن ما را ول کند، ما که همیشه با آن هستیم و به قرآن اشاره کرد و آن را بوسید. وقتی می خواست سوار بر قایق شود،کاغذها و مدادی را که به همراه داشت به ما تحویل داد. بعد دست در جیب برد و قرآنش را بوسید و به من داد. قسمت این بود که برای ما این قرآن کوچک یادگاری بماند.