چهره نورانی
شب 22 بهمن بود. دعای توسل خوانده شد، ساعت 11- 12 نیمه شب بود که تبادل آتش میان عراقی ها و رزمنده های اسلام شروع شد . مهدی را دیدم که زیر آن آتش سنگین بلند شد و به خط زد. هر چند اکثر بچه ها از شدت گلوله و خمپاره نمی توانستند حتی سرشان را از سنگر بیرون بیاورند. ولی مهدی با روحیه شجاعت و شهامتی که داشت بلند شد و به سپاه دشمن زد تا مبارزه کند. تا صبح از مهدی خبری نداشتم . بعد یکی دو بار او را در رویارویی با عراقی ها دیدم . یادم نیست به چه دلیل از خاکریز پایین آمدم. جنازه یکی از برادرمان را زیر پتو روی برانکار دیدم. جلو رفتم و پتو را کنار زدم. جنازه مهدی بود . چهره ای بسیار نورانی داشت . از آن زمان تاکنون هنوز آن چهره در جلو چشمانم مجسم است.