اشک آخر

عملیات بدر در حال انجام بود. ما پشت هور سنگر زده بودیم. علیرضا مسئول پرسنلی لشکر 5 نصر بود. به دلیل مسئولیتی که داشت اجازه شرکت در عملیات را به او نداده بودند. نماز جماعت را به امامت ایشان خواندیم، اما هنگام صرف شام علیرضا حضور نداشت، از سنگر بیرون زدم مدتی در دشت به دنبالش گشتم، وقتی پشت هور رسیدم، صدای گریه علیرضا را شنیدم به طرفش رفتم، آن قدر اشک ریخته بود که خاک اطراف سرش به طور کامل خیس شده بود. عشق عجیبی او را از خودش رها کرده بود. به سنگر برگشتیم، با اصرار و پافشاری زیاد، اجازه شرکت در عملیات را گرفت و همان شب در منطقه هورالهویزه به سوی معبودش شتافت.