روحیه ی بالا

در همان روزهای اول بود که سیدابراهیم از ناحیه کتف راست تیر خورده بود، پیش من آمد و با روحیه ای بالا گفت: برادر موهبتی! سریع ببند زخم دستم را که کار دارم و باید زود به گردان برگردم، بنده گفتم: شما دیگر نمی توانید با این زخم به جنگ ادامه دهید و تیر خیلی عمیق اصابت کرده است. ایشان گفتند: طوری نمی شود، بودن من در میان بچه ها باعث روحیه آنان می گردد. او پافشاری زیادی کرد و هر چه ما اصرار کردیم ایشان قبول نکردند و با بستن کتفش و گرفتن چند قرص مسکن دوباره به خط مقدم برگشتند. یادم هست که ایشان مهری در جیبش داشتند که به عنوان یادگاری به من دادند و گفتند: اگر شهید شدم از من داشته باشید و در همین حالت روبوسی کردند و لبخند می زدند، تا من نگویم دستتان درد می کند و نمی توانید به جنگ ادامه دهید و با دست دیگر با همه ما خداحافظی کردند و رفتند.