یا پیروزی یا شهادت

خیلی نگران ابراهیم بودم. دوستش آمد و خبر سلامتی اش را به من داد و گفت: تا دو یا سه روز دیگر ابراهیم می آید. با این حال باز هم دلم آرام نمی گرفت. شب را با اضطراب به صبح رساندم، صبح زود زنگ درب به صدا در آمد، با عجله درب را باز کردم دیدم پسر عزیزم ابراهیم است، او را بغل کردم انگار دنیا را به من داده بودند. ابراهیم صحبت می کرد و می گفت: ما در این حمله اسیر زیاد دادیم و من در جواب او گفتم: پسرم! در اسارت امیدی هست. ابراهیم گفت: مادرجان! من فقط یا پیروزی را می خواهم یا شهادت. بالاخره هم به آرزویش رسید و شهادت را انتخاب کرد.