شهادت، راه سعادت

احمد، در اخلاق و رفتار نمونه بود. احترام به والدین و به ویژه مادرم از جمله ویژگی‌هایی بود که در رفتار او خیلی بارز بود و شاید دعای مادرم بود که او را عاقبت به خیر کرد. در واقع کارهای خیری که ایشان انجام می داد، این طور نبود که نمایشی باشد. او حقیقتاً در رفتارش نوعی باور و خلوص نیت داشت و به دلیل همین ویژگی‌ها به عنوان بنده خوب خدا برای شهادت انتخاب شد.
او حرف‌هایش را با این جمله به پایان می رساند که: دشمن بداند من و همه اعضای خانواده و کسانی که لباس سبز پاسداری به تن کرده‌ایم، خاری بر چشم او هستیم و نه تنها از فداشدن در راه اسلام هراسی نداریم، بلکه آرزوی همه ما در این لباس پیوستن به کاروان شهداست که این راه جز سعادت نیست.