سرگرد شهید احمد جلالی نسب

احمد جلالی نسب(شم آبادی) فرزند علی اصغر در تاریخ 1352/03/26 در روستای شم آباد از توابع شهرستان خوشاب در خانواده ای مذهبی چشم به جهان گشود. در سن ۷سالگی با شروع دوره تحصیلات ابتدایی به همراه خانواده به قم مهاجرت کرد. دوره دبیرستان ایشان مصادف با ایام جنگ بود و پدر و برادرشان در جبهه حضور داشتند و احمد به عنوان پسر دوم خانواده مسئولیت سرپرستی خانواده را برعهده داشت. هنوز یک سال و نیم از دوران طلبگی احمد نگذشته بود، با اینکه به تحصیل خیلی علاقه داشت با کسب تکلیف از استاد خود آیت الله اراکی، جهت کمک به معیشت خانواده ترک تحصیل کرده و مشغول به کار در نانوایی پدر شد. سال 13۷۱ ازدواج کرد وحاصل این ازدواج یک دختر به نام فاطمه و سه پسر به نام‌های محمد، احمد و رضا بود. در سال 1372 به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد و با ورود به سپاه توانست مدارج علمی خود را در دانشگاه افسری امام حسین(ع) در بخش های زرهی، امنیتی و پدافندی موفق به کسب مدرک شد. ایشان فرمانده عملیاتی یگان امنیتی امام علی(ع) سپاه قم و از فعالان هیئت رزمندگان اسلام و خادم افتخاری حرم حضرت معصومه(س) و مسجد مقدس جمکران بود. او برای پدر و مادر خود احترام ویژه‌ای قائل بود. مادر بزرگوارشان می گوید: «هر روز با ما تماس می گرفت و هفته‌ای سه بار به ما سر می‌زد. هر وقت از او چیزی می‌خواستم بلافاصله برایم می آورد. پدرش قبل فوت آلزایمر داشت او با عشق به او رسیدگی می‌کرد.» کسب روزی حلال برایش بسیار اهمیت داشت و در زمان کار بسیار جدی بود. در کنار جدیت با دوستان و همکارانش بسیار صمیمی رفتار می کرد. احمد انسانی متواضع و بی ریا بود و از محرومان دستگیری می‌کرد. مقید به انجام فرائض دینی به خصوص نماز اول وقت در مسجد بود. به خواندن قرآن علاقه داشت و از فرزندانش می‌خواست تا برایش قرآن بخوانند و ایشان با مهربانی تصحیح می کردند. به ائمه اطهار واهل بیت عشق می ورزید وبه دیگران توصیه می کرد پیرو ولایت ائمه اطهار و ولی فقیه زمان خود باشند.علاقه زیادی به ولی فقیه، آیت الله خامنه ای داشت و در انتخابات مختلف ملاکش برای رای دهی، معیار و شاخصه های رهبری بود. احترام خاصی برای لباس سپاه قائل می شد. همسر محترم شهید می‌گوید: «با هم عهد بسته بودیم که یکدیگر را در کارهای مستحبی شریک کنیم. هرگز لباس مقدس سپاه را بدون وضو نمی پوشید و از من هم خواسته بود که آن ها را بدون وضو و با لباس‌های دیگر نشورم. تاکید زیادی به حجاب داشتند و با زبان کودکانه، برای دختران کوچک دوستان و اقوام رعایت آن را بازگو می‌کردند.» حاج احمد روز تولد حضرت زینب صاحب نوه شد و نامش را زینب گذاشت، و اینگونه نام جهادیش شد، ابو زینب. پسر شهید می گوید: «صبح روز تولد دخترم از خوشحالی سر از پا نمی شناخت. و پیامکی برای همه فرستاد: «سلام تولد حضرت زینب بر شما مبارک. من زینب هستم، نوه حاج احمد.» علاقه زیادی به حضور در سوریه و دفاع از حرم حضرت زینب(س) داشت و با اصرار زیاد، در اردیبهشت سال 13۹۵ به سوریه اعزام شد. یک ماه بعد بر اثر مجروحیت بازو به وطن بازگشت و بعد از بهبودی نسبی، در مرداد ماه به میدان نبرد برگشت. همسر ایشان می گوید: «مظلومیت مردم سوریه، خرابی شهرها، فقر و غربت ائمه اطهار(ع) او را متأثر کرده بود و هر بار مشتاق تر می شد.» ایشان در زمینه توپخانه و زرهی تسلط زیادی داشت و مسئولیت خط عملیاتی تدمر را بر عهده گرفته بود. تکفیری‌ها حمله ی سنگینی را برای سرپوش گذاشتن بر شکست‌های عراق، موصل و حلب به شهر تدمر آغاز کردند و احمد بخاطر مسئولیتی که بر عهده داشت، نتوانست در مراسم عقد پسرش حضور پیدا کند و در حالی که تنها چند ساعت از دامادی پسرش گذشته بود، در تاریخ ۱۳۹۵/۰۹/۲۰، برای دفاع از مردم مظلوم سوریه در حالی که پشت خودرو زرهی در حال تیر اندازی بود، مورد اصابت موشک کروز قرار گرفت و به درجه رفیع شهادت نائل آمد. به علت آتش سنگین دشمن، هم رزمانش نتوانستند پیکرش را باز گردانند و پس از دو سال پیکرش شناسایی شد و به میهن اسلامی بازگشت. در تاریخ 1398/01/24 پس از تشییع در حرم حضرت معصومه(س)، در گلزار امام زاده علی بن جعفر شهر قم به خاک سپرده شد. همسر بزرگوار شهید می گوید: «بدانید. همانند پدر و همسر شهیدم که برای دفاع از کشور و حرم آل الله جان خویش را نثار کردند، من نیز از ارزش‌های اسلام و ایران نخواهم گذشت و در این راه نیز فرزندانش را مانند پدر قهرمانشان تربیت خواهم کرد.»