وداع

در مراسم تشییع پیکر پاک سید مهدی در روستا حضرت حجه الاسلام سید قاسم حسینی که از دوستان شهید بود نیز حضور داشتند. او بعد از سخنرانی فرمود: بنده با بعضی از علما و بزرگان روستا صحبت کرده ام و صلاح بر این است که شهید بزرگوار سید مهدی را، چون که هم سید هستند و هم روحانی، در داخل مسجد دفن شوند و کتابخانه ای هم کنار مرقد ایشان ایجاد شود، اما بعضی با انجام این امر مخالفت کردند و اظهار کردند که اگر کسی داخل مسجد دفن شود ما می ترسیم. در این هنگام آقای حاج رمضانعلی استیری پدر دو شهید از جای برخاست و با صدای بلند سوره والعصر را خواند و گفت: من زمینی دارم که در کنار مسجد است، زمین را به شهید تقدیم می کنم تا در آنجا دفن شود. مردم صلوات فرستادن و تکبیر گفتند. حدود دو ساعت طول کشید تا زمین برای دفن شهید آماده شد. در طول این مدت چند نفر از دوستان و همرزمان شهید از جمله آقای صادقی که دو، سه روز قبل با شهید بودند، خود را برای مراسم رساندند و قبل از رفتن شهید صورت این بزرگوار را بوسیدند. همچنین مردم بزرگوار روستا که بسیار علاقه مند بودند پیکر شهید را ببینند، توانستند بدون هیچ عجله ای به راحتی با شهید سید مهدی وداع کنند. آن ها صف کشیده بودند و یکی یکی صورت شهید را می بوسیدند و با اوخداحافظی می کردند. صورت شهید آن چنان تازه و بشاش به نظر می رسید که هیچ کس فکر نمی کرد این صورت، صورت آدم زنده نباشد! صورت سرخ و سفید، با گوشتی تازه و برآمده، چهره ای نورانی، به طوری که هرگز تصور نمی شد روح از بدنش بیرون رفته باشد، حالت خواب یک انسان زنده را داشت. وقتی مردم با شهید وداع گفتند و قبر آماده شد، پدرم داخل قبر رفت، عمامه اش را از سر برداشت و به کمر شهید بست و او را داخل قبر گذاشت.