شهیدان زنده اند

در حال خواندن نماز بودم. سید مهدی از در وارد شد کنارم ایستاد و شروع به نماز خواندن کرد. می دانستم که فرزندم مدتی است شهید شده است، با خود فکر کردم نمازم را طولانی کنم تا زمان بیشتری در کنارم باشد. هر وقت نمازم را آهسته می خواندم او هم آهسته می خواند، و هر زمان که نمازم را تند می خواندم او هم تند می خواند. تا این که در سجده آخر نماز، با خود فکر کردم نکند بعد از پایان نماز، سید مهدی از کنار من برود، پس بهتر است نمازم را طولانی کنم. در سجده حس کردم، چادرم روی دستم سنگین شد. به طوری که نمی توانستم از سجده بلند شوم، وقتی سر از سجده برداشتم، دیدم که شهید در کنارم نیست و رفته است.