آقا محمد! مگر در خط مقدم حمام هست؟

یکی از خوشبختی های من این است که در آخرین لحظات شهید فرومندی را دیدم. من برای کنترل خط رفته بودم به منطقه عملیات. شن زار بود و گرد و خاک فضا را آلوده کرده بود. در آن هنگام دود و آتش به قدری فضای شلمچه را پر کرده بود که از چهره رزمندگان فقط چشم ها و دندان هایشان دیده می شد. محمد را دیدم در حالی که بسیار تمیز و شاداب به نظر می رسید. خندیدم و گفتم: آقا محمد! مگر در خط مقدم حمام هست؟ لبخندی زد. با هم روبوسی کردیم و او رفت تا به بچه های خط بپیوندد و من به محل ماموریت برگشتم. به مقر که رسیدم خبر شهادت محمد را به من دادند و من آنجا فهمیدم که آن چهره ی نورانی و شاداب آماده سفری آسمانی بوده است.