فرازی از وصیت نامه شهید علی قزی : دنيا دار فناست و اعتبارى در او نيست. پس زهى سعادت آنان كه حسين وار رفتند و مي روند.
خواب دیدم در مکانی تاریک هستم و از ترس فریاد می کشم، که ناگهان پسرم مهدی در باغی سرسبز و با چراغی در دست مرا صدا زد و گفت: مادر جان! بیا اینجا و او مرا از آن تاریکی نجات داد.