شهید مجید گرایلی

شهید مجید گرایلی فر فرزند حبیب الله در تاریخ 1342/02/01 در تهران دیده به جهان گشود. اصالتا از روستای خیرآباد شهرستان سبزوار می باشد. دوره ابتدايى را در مدرسه راه سعادت تهران آغاز كرد. مدير مدرسه روحانى بود و زيربناى فكرى، اعتقادى شهيد در اين مدرسه و تحت تعليمات مربّيان آن پى ‏ريزى شد. با اتمام سال سوم ابتدايى در سال 1353، به دليل ضرورت شغلى پدر در همين سال به مشهد منتقل شدند و او براى ادامه تحصيل به مدرسه ابتدايى معصوم‏ خانى رفت. دوره راهنمايى را در مدرسه پارت - واقع در خيابان دكتر بهشتى - به اتمام رساند و براى سال اوّل مقطع متوسّطه، به دبيرستان ابومسلم رفت و ادامه آن را تا اخذ ديپلم، در دبيرستان عَلَم گذراند. پرجنب و جوش و فعّال بود و در بازى‏ ها هميشه نقشِ فرمانده را به عهده داشت. با اينكه خانواده از نظر اقتصادى در رفاه نسبى بودند، ولی از نظر اقتصادى به خود متّكى بود و سعى داشت از تحميل مخارج خود به پدر جلوگيرى كند. در تعطيلات تابستان بدون اطّلاع والدينش به كار نقّاشى ساختمان مشغول مى ‏شد و هزينه تحصيل خود را اين‏ گونه تأمين مى ‏كرد. كم‏ كم در اين رشته تجربه يافت و به صورت پيمانى كار قبول مى‏ كرد. وقتى نیازمندی به منزلشان مى‏ رفت، هر طور که بود به او کمک می کرد. دوستانش را از محرومين انتخاب می ‏كرد و نشست و برخاست با آنها را ترجيح مى ‏داد و همین موضوع باعث شد كه از زندگى نسبتاً مرفه كناره‏ گيرى كند. ساعاتی که در منزل بود، به زيرزمين مى‏ رفت و بر گليم كهنه‏ ای مى ‏نشست. گاهى مؤدّبانه شيوه زندگى والدينش را مورد انتقاد قرار مى ‏داد و از آنها مى‏ خواست كه از تجملات بكاهند. مجيد در اوقات فراغت به مطالعه و فوتبال مى ‏پرداخت و به ديدار اقوام مى ‏رفت و فعاليت هاى گوناگونى را در مسجد حضرت زينب(س) انجام مى ‏داد. در جلسات مسجد، کلاس آموزش قرآن براى كودكان تشكيل مى ‏داد. به نماز اهمیت می داد و سعی می کرد نمازهایش را در اول وقت، و حدالامکن به جماعت بخواند. ايّام محرّم و صفر، برنامه عزاداری را سازماندهی، و نوحه خوانی می کرد. جزء اوّلين مؤسسان هيئت راهيان كربلا - واقع در پايگاه شهيد مداعى - به شمار مى ‏آمد. در رفع مشكلات والدينش مى ‏كوشيد. از بيماران عيادت مى‏ كرد و واسطه مى ‏شد تا ديگران با هم آشتى كنند. به راستگويى، هوشيارى، گفتار خوب و كردار پسنديده ضرب‏ المثل بود. شوخ طبعى او در خانواده شور و نشاط ايجاد مى ‏كرد و اگر موردى باعث رنجش مادرش مى‏ شد، صورت مادر را مى‏ بوسيد و عذرخواهى مى ‏كرد. با مادرش رابطه ‏اى بسيار صميمانه داشت و مرتّب از او حلاليّت مى ‏طلبيد. در تشكيل انجمن هاى اسلامى مستقر در مراكز صنعتى - كه مسئوليّت آن در سطح استان خراسان با حاج آقا محمّد جمالى بود - حضور فعّال داشت. قبل از انقلاب به دليل تكثير و پخش اعلاميه‏ هاى امام(ره) چندین بار دستگير و شكنجه شد. با شروع انقلاب در صحنه ‏هاى انقلاب به ايثارگرى پرداخت و در درگيري هاى مهّم مشهد شركت كرد و با چماق داران به زد و خورد پرداخت و در پايين آوردن مجسمّه شاه و در درگيرى بيمارستان امام رضا(ع) شركت داشت. سال 1358 در سنگر مسجد حضرت زينب(س) - واقع در خيابان شهيد دكتر بهشتى - پاسدارى و كشيك شبانه را به عهده گرفت. با تشكيل بسيج، عضو پايگاه مسجد شد و در كليه برنامه ‏هاى نظامى-تبليغى پايگاه مشاركت می كرد. پس از تأسيس كتابخانه مسجد، نوجوانان محله را در آنجا جمع، و آنها را با اهداف انقلاب آشنا مى‏ كرد. به شهيد بهشتى سخت ارادت داشت. آشنايى اش با حاج آقا جمالى - امام جماعت مسجد حضرت زينب (س) - او را بسيار متحوّل كرد. به گونه‏ اى كه تحت تعليمات ايشان به تهذيب نفس پرداخت و علوم قرآنى را فرا گرفت. ساعات متمادى به تلاوت قرآن مى ‏پرداخت. به مطالعه كتاب هاى مذهبى و رساله امام و كتاب هاى شهيد مطهرى مى ‏پرداخت. قرآن را با صوت زیبایی می خواند و گاهی افراد خانواده را دور هم جمع و آيات قرآن را برايشان ترجمه و تفسير مى‏ كرد. در رويارويى با مخالفان انقلاب، ابتدا سعى مى ‏كرد آنان را ارشاد كند و اگر موفّق نمى‏ شد، قاطعانه با آنها برخورد مى‏ کرد. دوره دبيرستان او مصادف با شروع جنگ بود. دوره آموزش نظامى را به مدّت چهل و پنج روز در پادگان امام رضا(ع) گذراند و سپس در تابستان 1359 از طريق بسيج، عازم كردستان شد. در عمليات هاى متعددّى، از جمله: والفجر، تصرّف ارتفاعات كلّه قندى، بيت المقدس، خيبر، ميمك، بدر، شكستن حصر آبادان(ثامن‏ الأئمه)، مهران و هورالهويزه شركت داشت، كه به عنوان پاسدار رسمى خدمت، و حقوقش را صرف محرومان مى ‏كرد. مدت چهار سال در جبهه بود، مدّتى معاونت گردان كوثر از تيپ 21امام رضا(ع) را بر عهده داشت‏ و بعد معاون فرمانده دلاور گردان ولى ‏اللّه - شهيد برونسى - شد. شجاعت وى سبب شد تا به سمت فرماندهى گردان ولى ‏اللّه لشكر 5نصر منصوب شود. سه بار در جبهه مجروح شد، ولى مجروحیتش را از والدين مخفى مى ‏كرد. در كردستان، از ناحيه پهلو مورد اصابت گلوله قرار گرفت و مدّت دو ماه در بيمارستان بسترى بود تا بهبود يافت. حاج آقا محمّد جمالى مى ‏گويد: «مهم ‏ترين ويژگى اخلاقى مجيد، تواضع وى بود. در تمام مدّتى كه او را مى‏ شناختم، حتّى يك بار حركت مغرورانه از وى نديدم يا بى‏ احترامى نسبت به ديگران، حتّى غفلتاً از او سر نمى ‏زد. كم ادعا بود. به سختى از او حرف مى ‏كشيديم و تا اواخر حضورش در جبهه نمى ‏دانستيم مسئوليّت وى در منطقه چيست. از هيچ كس كينه به دل نمى‏ گرفت و يا دلى را نشكسته بود. براى رفع سوء تفاهمات، هميشه قدم پيش می ‏گذاشت.» علاقه عجيبى به ادعيه داشت. معتقد بود هركس با دعا رابطه‏ اى خوبى داشته باشد، خدا در كلامش تأثير مى ‏گذارد. با تفكّر و مشورت، تصميم‏ گيرى مى‏ كرد. در خلوت به تفكّر مى ‏پرداخت و در جمع، با اهل نظر به مشاوره مى‏ نشست. تصوير امام(ره) را به سينه مى ‏فشرد و آن را روى قلبش مى‏ گذاشت و مى ‏خوابيد و بر آن بوسه مى ‏زد. انقلاب را عامل گندزدايى جامعه از فساد مى ‏دانست. وى با بينش عميق به بررسى ضرورت ولايت فقيه در جامعه اسلامى پرداخته بود و با استناد به آيات و احاديث، اين نياز جامعه را تحليل و به ديگران تفهيم مى ‏كرد. مصمّم بود تا آخرين لحظه جنگ، جبهه‏ ها را ترك نكند، مگر اين‏ كه شهادت او را از ميدان نبرد جدا سازد. مى ‏گفت: «چون جنگ را به ما تحميل كرده ‏اند، بايد تا آخرين قطره خون بجنگيم.» سرانجام در تاریخ 1363/12/23 در جزیره مجنون به فیض رفیع شهادت دست یافت. پاتك عراقى‏ ها در مقابله با عمليّات بدر، موجب تركش خوردن مجيد گرايلى شد كه همرزمانش نتوانستند او را به عقب منتقل نمايند. لذا پيكرش در محل باقى مى ‏ماند. روح شهيد را در 1364/02/09 تشييع كردند و آرامگاهى در قطعه مفقودين بهشت رضا(ع) به او اختصاص دادند.