شهید ابراهیم خسروآبادی

شهید ابراهیم خسروآبادی فرزند محمدعلی در تاریخ 1343/07/07 در روستای خسروآباد از توابع شهرستان داورزن در خانواده ای مذهبی دیده به جهان گشود. در 6 سالگی به همراه خانواده به تهران عزیمت نمود. تحصیلاتش را تا اوایل دوره دبیرستان در تهران گذراند سپس در سال 1359 به همراه خانواده برای آباد کردن زمین های کشاورزی به به سبزوار بازگشت. دو سال آخر دبیرستان را در مدرسه ابن یمین گذراند. در سال 1360 در رشته دبیری ریاضی در تربیت معلم شهید مدنی قبول شد همچنین در آزمون خلبانی هواپیمای شکاری ارتش هم، امتیاز علمی لازم را کسب کرد اما مدتی بعد تصمیم گرفت راهش را عوض کند و وارد رشته پزشکی شود. دوباره در کنکور سال 61 شرکت نمود و در رشته پزشکی دانشگاه تبریز پذیرفته شد. از دانشگاه تربیت معلم انصراف داد و از بهمن سال 61 درسش را در تبریز آغاز کرد. از کودکی کنار پدرش در مراسم تعزیه‌خوانی فعالیت می کرد. به ائمه اطهار(ع) عشق می ورزید و در مراسمات این بزرگواران حضور فعالی داشت. زمانی که در تهران بود در مسجد امام حسین وحیدیۀ نارمک و مسجد امام حسن مجتبی در میدان امامت فعالیت های قرآنی و مذهبی بسیاری داشت. به انجام فرائض دینی بسیار اهمیت می داد و از 9 سالگی روزه می گرفت. با قرآن بسیار مانوس بود و همراه روحانی روستا، پیگیر برگزاری جلسات قرآن و دعای کمیل در شب‌های جمعه بود. در همان سال‌ها، توانست در مسابقات قرآن آستان قدس رضوی، رتبه چهارم قرائت را به دست آورد. زمان دیپلم او مصادف با انقلاب فرهنگی شد. ابراهیم در شهریور سال62، بعد از یک ماه دوره آموزشی به عنوان امدادگر به جبهه اعزام شد و در بهداری لشکر 27 محمد رسول‌الله(ص) مشغول خدمت گردید. در کنار فعالیت‌های رزمی، از ترویج قرآن غافل نمی شد و توانست در مسابقه حفظ خطبه متقین از نهج‌البلاغه رتبه اول را در لشکر به دست آورد. پس از مدتی، یکی از امدادگران گردان مالک اشتر شد. تسلطش به زبان عربی، او را وارد نیروهای شناسایی کرد. بعد از اتمامِ مرحله اولِ عملیات والفجر4، 48 ساعت مفقود شد و سپس همراه 18 نفر مجروح به منطقه خودی بازگشت. در ادامۀ عملیات، نبرد سختی در ارتفاعات کانی‌مانگا و قله 1904 درگرفت. ابراهیم برای کمک به مجروحان به خط مقدم رفت و دیگر از آن‌جا بازنگشت. در آنجا به دست نیروهای گارد ریاست جمهوری دشمن افتاد که به مجروحان تیر خلاص می‌زدند. سرانجام در تاریخ 1362/08/28 در منطقه پنجوین عراق و در عملیات والفجر4 به فیض رفیع شهادت نائل آمد. پیکر پاک و مطهر ایشان بعد از سال ها مفقود بودن، در سال 1372 به وطن بازگشت و پس از تشییع باشکوه، در گلزار شهدای بهشت زهرا(س) تهران به خاک سپرده شد.