شهید علی علیکی

شهید علی علیکی فرزند محمد در سال 1339 در روستای علیک سبزوار بدنیا آمد. در کودکی به مکتب خانه رفت و به تعلیم قرائت قرآن پرداخت. تحصیلات ابتدائی را در زادگاهش گذراند اما بدلیل فراهم شرایط از ادامه تحصیل بازماند و در کنار خانواده به کارهای کشاورزی و قالی بافی مشغول شد. علی بعد از مدتی راهی تهران شد و در آن جا به شغل گچ کاری پرداخت. او جوانی خوش برخورد و مهربان بود، به والدین خود احترام می گذاشت و در انجام امور قبول آن ها کمک می کرد، در برابر سختی ها و مشکلات صبر و مقاومت داشت، آرام، منظم و منضبط بود، از دروغ گفتن و غیبت کردن پرهیز می نمود و بسیار فروتن ساده زیست و پر تلاش بود. جوانی مومن و مذهبی بود و از همان کودکی به نماز و روزه اهمیت می داد به انجام تمام فرائض ئینی مقید بود و در مراسم و مجالس دینی و مذهبی شرکت می کرد.
در آستانه پیروزی انقلاب اسلامی در تظاهرات و راهپیمائی های تهران شرکت می کرد. یکی از دوستان او می گوید: من و علی با هم در تظاهرات شرکت می کردیم. روزی که بختیار فرودگاه را بسته بود علی آماده شده بود که به تظاهرات برود، به او گفتم امروز برو شاید درگیری بشود، گفت انسان یا باید مجتهد باشد یا به حرف مجتهدش گوش کند وقتی امام دستور داد مردم به خیابان ها بریزند باید به آن عمل کرده. علی بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و با شروع جنگ تحمیلی عراق علیه ایران از طریق ارتش جمهوری اسلامی برای انجام خدمت سربازی پس از گذراندن دوره ی آموزش نظامی در بیرجند به جبهه های حق علیه باطل اعزام شد. ایشان سرانجام بعد از گذشت 11 ماه از خدمت سربازی اش در تاریخ 62/1/22 در منطقه شرهانی و در جریان عملیات والفجر 1 بر اثر اصابت ترکش به ناحیه پهلو و گردنش به فیض شهادت نائل آمد. پیکر پاک و مطهرش را بعد از تشییع با شکوهی در روستای علیک به خاک سپردند. پدر محترم شهید می گوید: در آخرین مرخصی که آمده بود از شهادت حرف می زد و دستش راه روی گردنش گذاشت و گفت من از اینجا تیر می خورم و شهید می شوم و اتفاقا درست هم پیش بینی کرده بود.