مین بی غیرت

محمود در عملیات بیت المقدس مجروح شده بود. او را برای درمان به بیمارستان امام رضا (ع) مشهد منتقل کرده بودند. پاشنه پایش روی مین رفته بود و خورد شده بود اما استخوان ها صدمه ندیده بودند. من هر روز به عیادتش میرفتم و ساعت ها باهم صحبت می کردیم. چند روزی از بستری شدن محمود می گذشت که تازه به خانواده اش اطلاع داده بودند که مجروح شده است. ما خودمان را برای هر برخوردی آماده کرده بودیم ، برای سوالات عجیب و غریب در این شرایط. مانده بودیم که چطور به محمود بگوییم که خانواده ات با خبر شده اند که مجروح شده ای. دل را به دریا زدیم و بالاخره به محمود گفتیم ، جا خورد، نمی دانست چه باید به آن ها بگوید. محمود علاقه خاصی به پدر و مادرش داشت به خصوص به مادرش. فکر کنم پدر و مادرش را با ماشین جهاد آوردند. بر خلاف آنچه انتظار می رفت پدرش آرام بود و با وقار. من پدر و مادرش را تا اتاق همراهی کردم که اگر اتفاقی افتاد یا حرفی زده شد آنجا باشم وساطت کنم. وقتی وارد اتاق شدیم محمود سلام کرد ، پدرش جواب سلامش را داد و از محمود درباره مجروحیتش پرسید . محمود گفت که چیز مهمی نیست . من گفتم حاج آقا نگران نباشید فقط پاشنه پایش روی مین رفته. جواب چدرش را هیچ وقت فراموش نمی کنم. پدر محمود گفت مین که پا می برد نه پاشنه عجب مین بی غیرتی . نا گهان دیدم که محمود رنگ و رویش باز شد انگار متوجه شده بود که پدرش آن پدر قبلی نیست همان طور ک پدرش متجه شده بود ک محمودش آن محمود قبل نیست. بعد از آن هر وقت می خواستیم با محمود شوخی کنیم جمله پدرش را می گفتیم.