ابوالفضلی و حسینی

روزی حسن علی با خوشحالی به من گفت: مادر جان! می خواهم به جبهه بروم و شهید شوم. گفتم: مادر جان! این حرف را نزن. گفت: وقتی جنازه ام را آوردند می بینی که نه سر دارم و نه دست. دستانم را مانند حضرت عباس (ع) تقدیم می کنم و سرم را مانند امام حسین (ع) در راه اسلام فدا می کنم. وقتی شهید شد و پیکر مطهرش را آوردند، دستش قطع شده بود و سرش را هم پیدا نکرده بودند. خمپاره سر و شانه اش را قطع کرده بود.